Ο ΣΕΡΖ ΛΑΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Πρωτοβουλία για έναν αυτοδιαχειριζόμενο αγρό στο Ελληνικό

Την Δευτέρα 9 Μαϊου, στις 1.30 μμ θα υποδεχτούμε στον χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου Ελληνικού (πρώην Αμερικάνικη Βάση) τον Γάλλο καθηγητή Σερζ Λατούς, που έρχεται στη χώρα μας προσκεκλημένος από μια σειρά συλλογικότητες για να μιλήσει στις 10 Μαϊου, στις 19.30, στο Ε.Μ.Π με θέμα: «Από το δυστύχημα της ανάπτυξης στο στοίχημα της αποανάπτυξης».

Στη συνάντηση θα παρευρίσκεται και ο Δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης Χρήστος Κορτζίδης.
Στην συνέχεια θα «ξεναγήσουμε» τον Σερζ Λατούς στον «αυτοδιαχειριζόμενο αγρό» και στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, τον οποίο σχεδιάζει να «αξιοποιήσει» η σημερινή κυβέρνηση προωθώντας την εκποίηση, την ιδιωτικοποίηση και την δόμηση της δημόσιας γης στα πλαίσια της «ανάπτυξης» της χώρας.

Ο Σερζ Λατούς θεωρεί ότι:

« …η μεγέθυνση και η ανάπτυξη είναι δύο μύθοι της οικονομίας που οδηγούν τον κόσμο στον αφανισμό» και προτείνει την δημιουργία «συμβιωτικών, αυτόνομων, οικονόμων κοινωνιών» με ένα πρόγραμμα που να περιλαμβάνει «αναδιανομή, αναδόμηση, μείωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση κλπ». Η συγκεκριμένη πρόταση δεν αποτελεί «ετοιμοπαράδοτο μοντέλο» αλλά «ουτοπία κινητήρια και δημιουργική» για να διερευνήσουμε «τρόπους συλλογικής άνθησης που δεν θα καταστρέφουν το περιβάλλον και τον κοινωνικό δεσμό».

Την υποδοχή του Σερζ Λατούς οργανώνουν μέλη της «Πρωτοβουλίας για έναν αυτοδιαχειριζόμενο αγρό στο Ελληνικό και της «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού»

e-mail πρωτοβουλίας: agroselliniko@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα!

Παρασκευή 6 Μαΐου 2011 "ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΗ ΓΑΖΑ "

Η Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης και η πρωτοβουλία “Ένα καράβι για τη Γάζα” συνδιοργανώνουν εκδήλωση με θέμα

ΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ II – STAY HUMAN
ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΗ ΓΑΖΑ


Στη μνήμη των:
Juliano Mer Khamis (δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου 2011 στη Jenin)
Vittorio Arrigoni, (δολοφονήθηκε στις 15 Απριλίου 2011 στη Γάζα)

Θα προβληθεί η ταινία:
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΡΝΑ (ARNA'S CHILDREN)του Juliano Mer Khamis, 2003

Θ΄ ακολουθήσει συζήτηση με τους:
α) Βαγγέλη Πισσία, από την πρωτοβουλία “Ένα καράβι για τη Γάζα”
β) Dror Feiler, από την πρωτοβουλία “Ship to Gaza, Sweden”

Η βραδιά θα κλείσει με ζωντανή μουσική:
Σόλο σαξόφωνο ο Dror Feiler

Παρασκευή 6 Μαΐου 2011, 8.00 μ.μ.
Αίθουσα Οργανισμού Προώθησης εξαγωγών (Ο.Π.Ε.),
Μαρίνου Αντύπα 86-88, Άνω Ηλιούπολη

Υ.Γ. Dror Feiler
Ισραηλινής καταγωγής (γεννημένος το 1951 και μεγαλωμένος στα παλιά κοινοτικά κιμπούτζ) είναι σήμερα Σουηδός πολίτης. Ένας από τους μαχητικότερους αντισιωνιστές της εβραϊκής διασποράς, υπεύθυνος της σουηδικής πρωτοβουλίας «΄Ενα καράβι για τη Γάζα», πήρε μέρος στην περσινή αποστολή του «Στόλου της ελευθερίας» για το σπάσιμο της πολιορκίας της Γάζας. Σπούδασε μουσική και μουσικολογία στην Ακαδημία της Στοκχόλμης. Είναι συνθέτης σύγχρονης μουσικής (συμφωνικά έργα, μουσική δωματίου και ηλεκτρο-ακουστικά) και σύγχρονων πολλαπλών μορφών τέχνης (εγκαταστάσεις). Ως σαξοφωνίστας, εντάσσεται στο ρεύμα του απόλυτου αυτοσχεδιασμού, ιδιαίτερα με το παλαιότερό του γκρουπ «Lokomotiv Konkret».

Διαβάστε περισσότερα!

Το ψήφισμα των ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΗΜΟΥ ΔΑΦΝΗΣ - ΥΜΗΤΤΟΥ σχετικά με την επίσχεση εργασίας

ΨΗΦΙΣΜΑ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Οι Σύλλογοι Υπαλλήλων Δάφνης - Υμηττού συμπαραστεκόμαστε και καλύπτουμε τους συναδέλφους μας των Νομικών Προσώπων που έχουν εξαγγείλει για την Τρίτη 3/5/2011 επίσχεση εργασίας οι οποίοι, παράνομα και καταχρηστικά , είναι απλήρωτοι εδώ και δύο μήνες. Ακόμα και το δώρο Πάσχα δεν πληρώθηκαν, με διάφορα προσχήματα (επίτροπος- προϋπολογισμός-μηχανογράφηση κλπ) το ουσιαστικό όμως είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουνε λεφτά εξαιτίας της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα απέναντι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (ανάθεση αρμοδιοτήτων χωρίς την απαιτούμενη χρηματοδότηση συν την περικοπή πόρων)με ευθύνη και των Δημάρχων οι οποίοι δεν έκαναν τίποτα για την διεκδίκησή τους.

Δεν μας έφταναν τα δεινά που μας φόρτωσε η κυβέρνηση ακόμα και με το νόμο για την τοπική διοίκηση (Καλλικράτη) έχουμε και τους υπεύθυνους Προέδρους των Νομικών Προσώπων και το Δήμαρχο Δάφνης – Υμηττού που ενώ θα έπρεπε τουλάχιστον από το Γενάρη του 2011 να φροντίσουν για την οργάνωση των δύο νέων Νομικών Προσώπων και για την οικονομική επάρκεια αυτών έστω μόνο για τη μισθοδοσία των υπαλλήλων και την έγκαιρη οργάνωση της μηχανογράφησης δυστυχώς δεν έκαναν τις απαιτούμενες ενέργειες ώστε να μη μείνουν οι συνάδελφοί μας απλήρωτοι, παρά τις συνεχείς πιέσεις από τα δύο Σωματεία και την πρότασή μας για διάλυση όλων των Νομ. Προσώπων και την ένταξη όλων των υπαλλήλων και των Υπηρεσιών στο Δήμο.
Η πρότασή μας δυστυχώς δεν έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, συμπολίτευσης και μείζονος αντιπολίτευσης και η οποία αν γινόταν αποδεκτή τουλάχιστον τέτοιου είδους προβλήματα θα τα είχαμε αποφύγει και οι συνάδελφοί μας δεν θα ήταν απλήρωτοι κοντά δύο μήνες τώρα και ποιος ξέρει πότε τελικά θα πληρωθούν.
Δηλώνουμε προς κάθε υπεύθυνο (Δήμαρχο - Πρόεδρο Νομικών Προσώπων ) ότι εάν μέχρι την 4 – 5 Μαΐου δεν έχουν πληρωθεί οι συνάδελφοί μας θα προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε μορφή – κινητοποίηση κρίνουμε σκόπιμη προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα της πληρωμής των συναδέλφων μας.

Για τα Δ.Σ.
ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ

ΣΠΥΡΟΣ ΡΑΔΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΤΣΙΜΠΟΥΚΟΓΛΟΥ

Διαβάστε περισσότερα!

ΣΕ ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΔΑΦΝΗΣ - ΥΜΗΤΤΟΥ

Κλείνουν τους παιδικούς

Σε επίσχεση εργασίας προχωρούν από σήμερα οι εργαζόμενοι στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου του Δήμου Δάφνης - Υμηττού, διεκδικώντας δεδουλευμένα. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τους συνολικά 120 εργαζομένους που απασχολούνται στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, τα ΚΑΠΗ, το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών, το Πνευματικό Κέντρο και τον Αθλητικό Οργανισμό, οι οποίοι είναι απλήρωτοι από τις 15 Μαρτίου.

Εντονη η ανησυχία των γονέων που δεν θα έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους «Αρχικά μας διαβεβαίωσαν ότι πριν από το Πάσχα θα πληρωθούμε, μετά μας είπαν μέχρι τη Μ. Τετάρτη, αλλά κάναμε Πάσχα όχι μόνο χωρίς δώρο, αλλά και χωρίς μισθό. Τώρα μας λένε ότι το αργότερο μέχρι την Παρασκευή θα μας έχουν ξοφλήσει τα δεδουλευμένα. Ομως, όπως είναι φυσικό, είμαστε δύσπιστοι», λέει στην «Ε» ο πρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων του Δήμου Υμηττού και μέλος του γενικού συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ Κώστας Τσιμπούκογλου, υπογραμμίζοντας ότι «μόνο αν πληρωθούμε, θα σταματήσουμε την επίσχεση εργασίας». Υποστήριξε μάλιστα ο κ. Τσιμπούκογλου ότι «συνάδελφοι δέχονται, τόσο από τον δήμο όσο και από τις διοικήσεις των Νομικών Προσώπων, πιέσεις να σταματήσουν την επίσχεση».

Ο δήμαρχος Δάφνης - Υμηττού Μιχάλης Σταυριανουδάκης είπε στην «Ε»: «Οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους το συντομότερο δυνατό. Με τον "Καλλικράτη" προβλέπεται ότι κάθε δήμος μπορεί να έχει έως δύο Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, η διαδικασία της συνένωσης των Νομικών Προσώπων είναι χρονοβόρα, γι' αυτό και μόνο έχουν καθυστερήσει οι πληρωμές των εργαζομένων».

Οι σύλλογοι υπαλλήλων Δήμου Δάφνης και εργαζομένων Δήμου Υμηττού σε ανακοίνωση που εξέδωσαν χθες αναφέρουν: «Αν μέχρι τις 4 ή 5 Μαΐου δεν έχουν πληρωθεί οι συνάδελφοί μας, θα προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε κινητοποίηση κρίνουμε σκόπιμη για να λυθεί το πρόβλημα».

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει προκαλέσει την έντονη ανησυχία των γονέων: «Μόνο στους 3 παιδικούς σταθμούς του Δήμου Υμηττού πηγαίνουν 120 παιδιά. Κατανοούμε τους εργαζομένους που είναι απλήρωτοι, αλλά και εμείς ως εργαζόμενοι γονείς δεν έχουμε πού να αφήσουμε τα παιδιά μας, γι' αυτό και περιμένουμε από τον δήμο να δώσει άμεση λύση στο μεγάλο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Αν αναγκαστούμε να πάμε τα παιδιά μας σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς θα πρέπει να πληρώνουμε τον μήνα περίπου 300-350 ευρώ», λέει στην «Ε» η Αννα Δρακοτού, εκπρόσωπος γονέων των τριών παιδικών σταθμών Υμηττού. Τόνισε μάλιστα ότι «αν δεν δοθεί άμεσα λύση θα κάνουμε αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη».

Ναυ.Καρ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 3/5/2011

Διαβάστε περισσότερα!

Να τα χιλιάσουμε;

Να τα χιλιάσουμε; Μάλλον για κάτι παραπάνω πηγαίνουμε. Χθες, Δευτέρα, ξεπεράσαμε τις 5.000 προβολές του ιστολογίου μας ένα μέγεθος καθόλου ευκαταφρόνητο για τους 7 μήνες λειτουργίας του. Μόνο το Σαββατοκύριακο δεχτήκαμε 218 επισκέψεις στο ιστολόγιο του Στεκιού της Χαραυγής.

Παρ' όλα τα λίγα μέσα που διαθέτουμε φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος ιστότοπος έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη αρκετών και πλέον απευθύνονται σε αυτόν για την ενημέρωσή τους. Είμαστε βέβαια στην αρχή. Η συλλογικότητα του Στεκιού έχει πολλά ακόμα να προσφέρει και σε αυτά θέλει τη συμμετοχή κάθε κατοίκου και δημότη του ενιαίου πλέον Δήμου Δάφνης-Υμηττού. Γιατί η παραγωγή πρωτογενούς πολιτικής είναι το στοίχημα το οποίο θέλουμε να κερδίσουμε. Αλλά είπαμε είμαστε ακόμη στην αρχή!

Διαβάστε περισσότερα!

Ιάκωβος Κουμής 1956-1980 - Τριάντα Χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το βιβλιοπωλείο Το Παραμύθι, το περιοδικό Τετράδια, ο σύλλογος Φίλοι του Πυριτιδοποιείου και η Πρωτοβουλία για την Εθνική Αυτοδιάθεση και την Κοινωνική Αλληλεγγύη σας προσκαλούν την Τετάρτη 4 Μαΐου 2011 στις 8:00 μ.μ.στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος», οδός Δημαρχείου 17 και Κουντουριώτου γωνία, στο Αιγάλεω, στην εκδήλωση που οργανώνουν:
Ιάκωβος Κουμής 1956-1980
Τριάντα Χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις
Ο σύντομος βίος και η πολιτεία ενός συνειδητού νέου αγωνιστή που δολοφονήθηκε από τα ΜΑΤ στην επέτειο του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1980

Για τον Ιάκωβο Κουμή θα μιλήσουν οι:

Λουκάς Αξελός, συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου, Έρευνας και Κριτικής»

Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού «Πολίτες»

Παύλος Χατζηπαύλου, σύντροφος του Ιάκωβου Κουμή, συνεργάτης του περιοδικού «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής»

Συντονίζει ο Πέτρος Παπανικολάου, γιατρός

Διαβάστε περισσότερα!

Τιμή στον Λάκη Σάντα !

Μια εμβληματική μορφή της Εθνικής Αντίστασης, ο Λάκης Σάντας, ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, απεβίωσε χθες, σε ηλικία 89 ετών, ένα μήνα πριν από τη συμπλήρωση 70 χρόνων από το κατέβασμα της "σβάστικας" από τον ιερό βράχο.
Ο Απόστολος Φιλίππου Σάντας γεννήθηκε στις 22/2 του 1922 στη Λευκάδα.Αξίζει να παρακολουθήσουμε την αφήγησή του για την πρώτη ίσως πράξη αντίστασης στους Γερμανούς κατακτητές:

"Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζί κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, η πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα, όμως, χωρίς τα Στούκας, τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό κόλπο. Κι έτσι, ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας, είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο, κι έμεινα.
Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ' έναν ψηλό κοντό, πάνω στα αθάνατα μάρμαρα της Ακρόπολης. Άπειρα μάτια ελληνικά εδάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού και της λευτεριάς, τον Παρθενώνα.
Έτσι εδάκρυσαν και τα δικά μου. Μα... ύστερα τα βλέφαρά μου σφίχτηκαν κι άστραψαν από μια φλόγα που θα μπορούσε να λιώσει και ατσάλι ακόμη, κι ήταν αυτή, η φλόγα της συγκρατημένης λύσσας εναντίον τους.
Ήταν η φλόγα που μου έλεγε ότι κάτι πρέπει να τους κάνω. Κάτι μεγάλο, κάτι που να τους μαστιγώσει σε εκείνα τα αγέρωχα γουρουνίσια μούτρα τους, κάτι προσβλητικό, κάτι που να τους κάνει να κατεβάσουν εκείνα τα κρύα γαλανά, χωρίς οίκτο κτηνώδη μάτια τους. Κάτι συμβολικό που να τους χτυπήσει όλους μαζί σαν χώρα, σαν λαό, και προ παντός, σαν στρατό.
Την ίδια φλόγα είδα τότε στα μάτια πολλών φίλων μου, αλλά προ παντός τη διέκρινα και την γνώρισα στα μάτια του Μανώλη του Γλέζου, του συμμαθητή μου. Κυτταχτήκαμε στα μάτια και χωρίς κουβέντες συνεννοηθήκαμε. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι θα κάνομε. Εν τω μεταξύ, οι Ναζίδες είχαν αρχίσει επιχειρήσεις εναντίον της Κρήτης. Πηγαίναμε στο Φάληρο μόνοι μας και μπρος στα αφρισμένα κύματα σκεφτόμαστε τι να τους κάνομε ακούγοντας από πάνω μας τη Λουφτβάφε να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές για την Κρήτη.
Οι μέρες περνούσαν... Είχε περάσει ένας μήνας που κατέλαβαν την Αθήνα και η Κρήτη είχε λυγίσει. Πολεμούσαν ακόμη τα παλικάρια μας μαζί με τους Εγγλέζους σε μερικά σημεία.
Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κυττούσαμε. Και τότε... το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη.
Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρομε. Να την γκρεμίσομε και να την ξεσχίσομε και να πλύνομε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζί θριαμβευτικά ως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε. Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ' αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας.
Ήταν πολύ απλό μα και πολύ Μεγάλο. Μια σημαία σήκωσε στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, μια σημαία θα κατεβάζαμε και μεις στις 31 Μαϊου 1941. Συμβολικό το πρώτο, συμβολικό και το δεύτερο. Μια φούχτα άνθρωποι τότε απειλούσαν την Πανίσχυρη Τουρκική Αυτοκρατορία. Δυο παιδιά εμείς, θα προσβάλλαμε το φοβερό τότε Γ΄ Ράιχ. Και βάλαμε σ' ενέργεια αμέσως το σχέδιο.
Πήραμε απ' την Εθνική Βιβλιοθήκη τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια και διαβάσαμε στη λέξη Ακρόπολις. Εκεί είδαμε όλες τις σπηλιές ή τρύπες που έχει ο βράχος της Ακροπόλεως από την εποχή εκείνη και καταλάβαμε ότι μόνον από ένα σπήλαιο -που είναι στο εσωτερικό του βράχου της Ακροπόλεως και λέγεται Πανδρόσειον άντρον" και στο οποίο κατά τη Μυθολογία εκατοικούσε ο ιερός όφις της θεάς Αθηνάς και του πήγαιναν οι ιέρειες του ναού του Παρθενώνα και έτρωγε μηλόπιττες στις εορτές των Παναθηναίων- ότι μόνον απ' αυτήν την τρύπα, που έβγαινε σε ένα βάθρο δίπλα στο Ερεχθείο, θα μπορούσαμε να ανεβούμε στην Ακρόπολη χωρίς να μας δουν οι Γερμανοί φρουροί. Την άλλη μέρα κιόλας πήγαμε και ανεβήκαμε σαν επισκέπτες στην Ακρόπολη και είδαμε πού ακριβώς είναι αυτή η σπηλιά από την οποία θα ανεβαίναμε την νύκτα. Πέρασε κι αυτή η ημέρα και ήλθε η επομένη, η 30ή Μαϊου 1941. Είχαμε ακούσει το βράδυ από το ραδιόφωνο το Λονδίνο που μας είπε ότι η Κρήτη εγκατελείφθη πια.
Πρωί πρωί οι Ούννοι με τις εφημερίδες τους και με προκηρύξεις μας ανήγγειλαν γεμάτοι κομπασμό και υπερηφάνεια ότι κατέλαβαν και την τελευταία γωνιά της Ελλάδας, την ηρωική Κρήτη.
Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που ένιωθα, μα μου φαίνεται πως ήταν ένα παράπονο μαζί με δυνατό πυρετό. Περίμενα μ' αγωνία να βραδιάσει. Επιτέλους βράδιασε. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη και ξεκινήσαμε. Όπλα δεν είχαμε τότε. Είχα πάρει μαζί μου μόνον ένα φαναράκι ηλεκτρικό κι ένα μαχαιράκι. Φτάσαμε. Κάναμε μια βόλτα στα Προπύλαια μέχρι να φτάσει η ώρα 9:30 μ.μ. Τότε είδαμε τους Γερμαναράδες να είναι μαζεμένοι μέσα στο δωμάτιο της εισόδου και να πίνουν κρασί και μπίρες, έχοντας και μερικές κακές Ελληνίδες, απ' αυτές που πουλάν τον έρωτά τους στα Προπύλαια που είχαν το Φρουραρχείο. Ακούγαμε απόμακριά τα κτηνώδη χάχανά τους και τα τραγούδια τους και σφίγγαμε ακόμη περισσότερο τα δόντια μας. Όταν έφτασε η ώρα, κυτταχθήκαμε. Ίσως να μην ξαναβλέπαμε τον ήλιο ν' ανατέλλει. Είναι αλήθεια ότι νιώθαμε ένα δυνατό χτυποκάρδι μα αυτό δεν ακουγόταν παραέξω. Τα στήθη μας τα ελληνικά το πνίγανε. Είναι γλυκός ο θάνατος όταν πεθαίνεις για τα ιδανικά σου. Σ' αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να θυμηθείς την Ιστορία. Να θυμηθείς τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, να θυμηθείς τον Αθανάσιο Διάκο ή το Μεσολόγγι ή τον πόλεμο της Αλβανίας κι είσαι εντάξει. Σφίξαμε τα χέρια, πηδήξαμε τα σύρματα, μπήκαμε ανάμεσα στα δέντρα. Συρθήκαμε με την κοιλιά και φτάσαμε στη σπηλιά. Μπήκαμε μέσα ψηλαφητά κρατώντας και την αναπνοή μας ακόμη. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνομε ως τα μαδέρια της σκαλωσιάς που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για ανασκαφές.
Κάτω μας το βάραθρο άνοιγε το μαύρο του στόμα να μας καταπιεί στο πρώτο ξεγλίστρημα. 40 μέτρα κάτω κατέβαινε η σπηλιά και κατόπιν ανοιγότανε το χείλος ενός ξεροπήγαδου, άλλα καμιά δεκαριά μέτρα. Σιγά-σιγά σκαρφαλώσαμε και κάνοντας μια τελευταία έλξη βγήκαμε στο επάνω βάθρο. Ανεβήκαμε μερικά μαρμάρινα σκαλιά και σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε.
Ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι. Και καθώς το ασημένιο του φως έλουζε τα ιερά εκείνα μνημεία του άπαντου της Τέχνης και της Ομορφιάς, νιώσαμε μέσα μας ν' ατσαλώνομε. Είδαμε με τα μάτια της ψυχής μας τους αθάνατους προγόνους μας να στέκονται σιωπηλοί και μεγαλοπρεπείς μες στις χλαμύδες τους τριγύρω μας και να μας κυττάνε ερωτηματικά αν θα κάνομε το καθήκον μας ή όχι. Αν και δεν πολυπιστεύω στο μοιραίο, εν τούτοις εκείνες τις στιγμές νομίζω ότι το μοιραίο της φυλής μας έριξε τον κλήρο σε μας...
Προχωρήσαμε συρτά με την κοιλιά. Μας χώριζαν περίπου 50-60 μέτρα απ' τον κοντό που είχαν τη σημαία τους. Χωριστήκαμε και πηγαίναμε ανάμεσα στα μάρμαρα, πετώντας κάθε τόσο πέτρες μήπως ήταν κανένας Γερμανός σκοπός κρυμμένος. Όταν φτάσαμε κοντά στον κοντό είδαμε την ξύλινη σκοπιά τους. Πετάξαμε πάλι κάνα-δυο πέτρες κι όταν είδαμε ότι ήταν ησυχία σηκωθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε θαρρετά. Φτάσαμε στον κοντό.
Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσομε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμόμαστε κι οι δυο για να την κατεβάσομε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με τη σειρά να σκαρφα- λώνομε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσομε και να την κόψομε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσομε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνομε.
Να φύγομε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να σπάσομε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσομε να την κατεβάσομε.
Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας, με ό,τι μπορούσαμε να προσπαθούμε να ξεκολλήσομε τα συρματόσχοινα απ' τους σκουρασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιότανε στα γύρω μάρμαρα. Κραυγή ενθουσιασμού μου ξέφυγε όταν έσπασε το πρώτο. Κατόπιν έσπασε και το δεύτερο και μετά το τρίτο. Αμέσως ξεμπλέξαμε τα συρματόσχοινα και τότε το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε. Ήταν μια τεράστια σημαία 4 μ. μήκος και 2 μ. πλάτος. Στη μέση είχε τον αγκυλωτό σταυρό και στην απάνω άκρη τον γοτθικό πολεμικό σταυρό του Κάιζερ.
Με λύσσα την κόψαμε απ' το συρματόσχοινο και την μαζέψαμε. Σχίσαμε από ένα κομμάτι απ' τον αγκυλωτό σταυρό. Την υπόλοιπη την κάναμε ρολό και την πήραμε. Είχαν περάσει τρεις ώρες περίπου απ' την ώρα που είχαμε ξεκινήσει. Το φεγγάρι είχε χαθεί και μαζί μ' αυτό και οι οπτασίες των προγόνων μας ευχαριστημένες. Ο αέρας μας δρόσιζε τα φλογισμένα πρόσωπά μας και μας έφερνε από μακριά τα χάχανα των Γερμαναράδων.
"Α! τώρα γελάστε και τραγουδείστε όσο θέλετε, αύριο το πρωί θα τα πούμε", σκέφτηκα.
Κατεβήκαμε απ' το ίδιο μέρος. Για να την πάρομε μαζί μας ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψομε μέσα στην ίδια τη σπηλιά, κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά σιγά μέχρι κάτω, φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν, τυλιγμένη σε μπόγο, μέσα. Ακούσαμε τον γδούπο της και ησυχάσαμε.
Ανεβήκαμε πάλι και φύγαμε σιγά σιγά, πηγαίνοντας σύρριζα στον τοίχο και προσέχοντας μην συναντήσομε καμιά γερμανική περίπολο. Όταν βρισκόμαστε στη μέση του δρόμου περίπου για το σπίτι μας, μας σταμάτησε ξαφνικά με το πιστόλι στο χέρι ένας Έλληνας αστυνομικός που φύλαγε σκοπός σ' ένα δημόσιο ταμείο.
Στην αρχή σκέφτηκα να του επιτεθώ με το μαχαίρι. Αλλά κατόπιν του μιλήσαμε ευγενικά και θαρρετά και του δώσαμε να καταλάβει ότι πρέπει να μας αφήσει να πάμε στα σπίτια μας χωρίς βέβαια να του πούμε τίποτε για το ζήτημα της σημαίας. Μας άφησε και φύγαμε. Φτάσαμε στα σπίτια μας, καθησυχάσαμε τους δικούς μας που μας περίμεναν γεμάτοι αγωνία μη ξέροντας πού είμαστε. Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Και το πρωί ήρθε ο Μανώλης και ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου και κυττούσαμε την Ακρόπολη. Μέχρι τις 11 π.μ. της 31ης δεν υπήρχε σημαία στην Ακρόπολη, όπως έλεγαν τώρα τελευταία μετά την απελευθέρωση οι Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως. Η γερμανική φρουρά, η οποία απετελείτο από 20 περίπου άνδρες τα είχε χάσει. Πανικός στο γερμανικό στρατηγείο. Οι κούρσες πήγαιναν κι έρχονταν. Τι έγινε η πολεμική τους σημαία; Ποιος τόλμησε να την πειράξει; Κατά τις 11 η ώρα πήγαν και βάλαν μιαν άλλη στη θέση της πιο μικρή. Με τις απογευματινές εφημερίδες βροντοφωνήσανε οι Γερμανοί τις κυρώσεις τους. Επήραν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα απ' το σιδερένιο κοντό και μας κατεδίκασαν ερήμην σε θάνατο (γιατί δεν μας ήξεραν). Επίσης όλους τους τυχόν συνενόχους μας. Μας επικήρυξαν και με χρηματικό ποσόν. Περιόρισαν τις ώρες κυκλοφορίας των πολιτών και απέλυσαν τον αρχηγό της Αστυνομίας και τους διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιφερείας της Ακροπόλεως.
Επίσης, συνέλαβαν όλους τους Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως, τους οποίους όμως άφησαν ελευθέρους, αφού εξήτασαν τα αποτυπώματά τους και τους ανέκριναν, τη δε φρουρά τους την κατεδίκασαν εις θάνατον και την εξετέλεσαν. Μου φαίνεται πως βγήκαν λίγο ξινά τα γλέντια των Γερμαναράδων για τον θρίαμβο της Κρήτης... Αμέσως το νέο διαδόθηκε σαν αστραπή στην Αθήνα και στον Πειραιά και στα περίχωρα και κατόπιν σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Το Λονδίνο και το Κάιρο την άλλη νύχτα έπλεξαν εγκώμια γι' αυτό.
Θα νιώσω άραγε άλλη φορά τα συναισθήματα που ένιωθα εκείνες τις ημέρες όταν άκουγα γύρω μου παντού τους Έλληνες με υπερηφάνεια και ειρωνεία για τους Γερμανούς να μιλούν για το γεγονός αυτό και να το χαρακτηρίζουν παίρνοντας κουράγιο για την αρχή του καινούργιου πολέμου της Αντίστασης. Έβλεπες παντού τον κόσμο να έχει αναθαρρήσει, να περπατάει με ψηλά το κεφάλι, ξέροντας καλά ότι το καζάνι άρχισε να βράζει πάλι...
Κι έτσι αρχίσαμε...
Έπειτα από 8 μήνες επεχείρησα να φύγω για την Αίγυπτο για να πάω στο στρατό να πολεμήσω πιο ενεργά μαζί με τον Μανώλη κι έναν άλλο φίλο μου. Μα, ύστερα από προδοσία, μας έπιασαν οι Γερμανοί. Μας κλείσανε στις φυλακές. Τότε σκέφτηκα ότι αν είχαν την εξυπνάδα να παραβάλουν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα, όλα θα τελείωναν. Αλλά δεν την είχαν, ευτυχώς.
Καθίσαμε λίγο καιρό στις φυλακές, όπου περάσαμε του κόσμου τα μαρτύρια (ξύλο ανηλεές, σχεδόν καθημερινό ντους με κρύο νερό έξω στο κρύο κ.λπ.) αποτέλεσμα των οποίων ήταν, όταν βγήκαμε, τον Απρίλιο του 1942, ύστερα από μια αμνηστία που μας συμπεριέλαβε, να κάνει ο Μανώλης αιμοπτύσεις.
Μόλις βγήκα απ' τη φυλακή, οργανώθηκα για καλά (είχε φουντώσει εν τω μεταξύ το κίνημα της Αντίστασης) κι άρχισα να κάνω χίλιες δουλειές, από κόλλημα προκηρύξεων και γράψιμο στον τοίχο μέχρι μεταφορά όπλων και κρύψιμο, κ.λπ.
Το καλοκαίρι του 1943 ένας χαφιές των SS με γνώρισε και κουβάλησε αρκετούς από δαύτους να με πιάσουν. Τους ξέφυγα, πηδώντας από παράθυρο σε παράθυρο κι από ταράτσα σε ταράτσα και βγήκα στο Αντάρτικο. Κατατάχθηκα στον ΕΛΑΣ και τοποθετήθηκα στην περιοχή Στερεάς Ελλάδας.
Έλαβα μέρος σε αρκετές μάχες παρατάξεως με τους Ναζίδες και σε πολλές επικίνδυνες αποστολές και κανόνισα αρκετούς Γερμαναράδες, τραυματίσθηκα δε στο στήθος (αριστερό ημιθωράκιο) πάνω απ' την καρδιά από τυφλό τραύμα βλήματος. Αυτή είναι η ιστορία της συμβολής μου στην Αντίσταση του λαού μας, εν ολίγοις. Αλλά τι είναι αυτά μπροστά στις υπέροχες σελίδες που έχει γράψει ο ελληνικός λαός στα τέσσερα αυτά χρόνια της πιο σκληρής και ανελέητης σκλαβιάς που είδαμε ποτέ στην ιστορία μας; Κάθε πέτρα και κάθε αγκωνάρι, κάθε δρόμος και κάθε πεζοδρόμιο έχει γραμμένη απάνω μιαν ολόκληρη ιστορία ηρωισμού και θυσίας για τη λευτεριά, από γνωστούς και άγνωστους μάρτυρες, ήρωες, ατσάλινες ψυχές που ξεψυχάγανε προφέροντας το όνομα της Ελλάδας μας και φωνάζοντας "Θάνατος στο φασισμό!!!". Οι βουνοκορφές πάλι κι οι ράχες αχολογούν ακόμα απ' τις κλαγγές των όπλων κι απ' τα κλέφτικα τραγούδια των λεβεντόκορμων ανταρτών και κάθε στενό και κάθε ρέμα μυρίζει μπαρούτι ακόμη, απ' αυτό που έπεφτε καυτό απάνω στις γερμανικές φάλαγγες κάθε λεπτό και τους έκανε, αλαφιασμένοι να μην ξέρουν από πού να φυλαχτούν, νομίζοντας ότι κάθε πεύκο και κάθε έλατο ζωντανεύει κι είναι αντάρτης, εκδικητής!!!
Θα μπορούσα να λέω ολόκληρα μερόνυχτα, είναι τόσα πολλά."

Διαβάστε περισσότερα!

125 χρόνια Αγωνιστικής Πρωτομαγιάς (1886 - 2011)

«Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανά­παυση, οκτώ ώρες ύπνος».

Αυτό ήταν το κεντρικό σύνθημα της αιματοβαμμένης πρωτομαγιάς του 1886 στο Σικάγο, που έμελλε να σφραγί­σει τους αγώνες του παγκόσμιου εργατι­κού κινήματος για καλύτερες συνθήκες εργασίας.Σήμερα παρά ποτέ η διεκδίκηση για 8 ώρες δουλειά παραμένει επίκαιρη. Με την ανεργία να είναι πάνω απο το 15%, ένα σημαντικό μέρος του κόσμου της εργασίας το έχει ως κύριο αίτημά του.    

Όμως η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού τα τελευταία χρόνια έχει κατορθώσει να μειώσει τις αμοιβές του οκταώρου ώστε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού να αναγκάζεται να δουλεύει και σε δεύτερη δουλειά με αποτέλεσμα στην πράξη το οκτάωρο να καταργείται. Έτσι 125 χρόνια απο τη Πρωτομαγιά του Σικάγο το αίτημα για "Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανά­παυση, οκτώ ώρες ύπνος" επανέρχεται στο προσκήνιο και συνοδεύεται με τον αγώνα ενάντια στην κατοχή του ΔΝΤ και κατά των οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης.
Το Στέκι της Χαραυγής λοιπόν θα είναι παρόν στις αυριανές κινητοποιήσεις , θα πάρει μέρος στην αγωνιστική Πρωτομαγιά του 2011!

Διαβάστε περισσότερα!

29-4-1944 Τιμή και δόξα στους ήρωες του Κάστρου

ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ

Ηταν τρεις, πολέμησαν για μυριάδες...
Δημήτρης Αυγέρης, Κώστας Φωλτόπουλος και Θάνος Κιοκμενίδης: Οι τρεις ΕΠΟΝίτες, που έδωσαν με τη ζωή τους μάθημα λευτεριάς και θυσίας.

Το βάφτισε κάστρο ο λαός μας κι ας μην είχε τείχη και πολεμίστρες. Το σπίτι της οδού Αγραίων 47, το "Κάστρο του Υμηττού",αποτελεί μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της ένδοξης Εθνικής μας Αντίστασης. Μέσα εκεί στα τέσσερα ντουβάρια του, στήθηκε ένα μετερίζι λευτεριάς. Μέσα εκεί, τρεις ΕΠΟΝίτες, ο Δημήτρης Αυγέρης,ο Κώστας Φωλτόπουλος και ο Θάνος Κιοκμενίδης,έδωσαν ένα μάθημα λευτεριάς και θυσίας εναντίον των γερμανοτσολιάδων κατακτητών.

Για μια ολόκληρη μέρα οι τρεις τους αντιστάθηκαν απέναντι σε τριακόσιους. Και όταν τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1944 έπεσε και ο τελευταίος απο τα τρία παλικάρια όλη η Αθήνα δάκρυσε. Την επόμενη μέρα το σπίτι των τριών ηρώων γέμισε απο συνθήματα.
"ΔΙΑΒΑΤΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ ΓΟΝΑΤΙΣΕ, ΣΦΙΞΕ ΤΗ ΓΡΟΘΙΑ ΣΟΥ ΚΙ ΟΡΚΙΣΟΥ ΕΚΔΙΚΗΣΗ".
Αξίζει να αναφέρουμε για λόγους ιστορικής μνήμης ότι τα συνθήματα στο Κάστρο γράφτηκαν από το χέρι του Γιάννη Χοτζέα.
(Το βίντεο αναρτήθηκε στο youtube από τον Lakis1934)

Διαβάστε περισσότερα!

Η Δάφνη και ο Υμηττός έδειξαν την αλληλεγγύη τους στην Κερατέα!

Σε μιά αίθουσα που ξεχείλιζε από κόσμο διεξήχθη η εκδήλωση συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην εγκατάσταση του ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Την εκδήλωση άνοιξε προβολή ταινίας απο τις κινητοποιήσεις των κατοίκων και ακολούθησε εισήγηση-χαιρετισμός του Στεκιού. Ακολούθως το λόγο πηραν μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα και πιο συγκεκριμένα η Θεοδώρα Θηβαίου και ο πρώην Δήμαρχος Κερατέας Σταύρος Ιατρού.

Ακολούθησε μια πολύ ζωντανή και γόνιμη συζήτηση γύρω απο τους τέσσερις μήνες αντίστασης και αγώνα της Κερατέας την οποία παρακολούθησαν και πήραν μέρος πάνω απο 80 κάτοικοι της Δάφνης και του Υμηττού. Και όταν λόγω ώρας έπρεπε να παραδόσουμε την αίθουσα, ανανεώσαμε το ραντεβού μας με την Κερατέα όπως επίσης και δεσμευτήκαμε τέτοιες πετυχημένες εκδηλώσεις, σαν Στέκι της Χαραυγής, να τις επαναλάβουμε στο μέλλον. Έτσι κι αλλιώς τέτοια ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.

Διαβάστε περισσότερα!

Η εισήγηση του "Στεκιού της Χαραυγής"

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του "Στεκιού της Χαραυγής" στην εκδήλωση αλληλεγγύης στους κατοίκους της Κερατέας της 18ης Απριλίου στο κεντρικό ΚΑΠΗ της Δάφνης:

ΟΚΤΩ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ
Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται οκτώ μήνες παρουσίας του Στεκιού της Χαραυγής στον ενιαίο πλέον Δήμο Δάφνης-Υμηττού. Ήταν το τέλος του Αυγούστου όταν συναντηθήκαμε κάτοικοι και δημότες, πολιτικά ενεργοί και με ανησυχίες για το τι συμβαίνει στον τόπο μας από διαφορετικές κομματικές αφετηρίες αλλά με κοινό γνώμονα την επιθυμία και τη θέληση να παρέμβουμε στην τοπική κοινωνία, να αρνηθούμε το ρόλο του παθητικού δέκτη που πολύ θα βόλευε την κεντρική εξουσία και να συναντηθούμε, να κάτσουμε να συζητήσουμε, να βρούμε αυτά που μας ενώνουν διατηρώντας και βάζοντας στην άκρη ο καθένας τις ιδιαίτερες απόψεις του, φτιάχνοντας το ΣΤΕΚΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΗΣ ΚΑΙ λειτουργώντας το ως ανοιχτό χώρο πολιτισμού, διαλόγου και δράσης όπως είναι άλλωστε και ο τίτλος μας.

Στους οκτώ αυτούς μήνες το Στέκι παρενέβη, με τις δυνάμεις και τις διαθεσιμότητες που έχει, στη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί από την κατοχή και τα νέα οικονομικά μέτρα που έχουν επιβληθεί από το ΔΝΤ στη χώρα μας. Αρκετές φορές εκδηλώσαμε την αντίθεση μας σε αυτά και προπαγανδίσαμε τις θέσεις μας με κάθε πρόσφορο μέσο, με κάθε δυνατή ευκαιρία. Ταυτόχρονα απευθυνθήκαμε και σε άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του δήμου μας με σκοπό η απάντηση στην οικονομική λαίλαπα να είναι όσο δυνατόν πιο συνολική.
Στους οκτώ αυτούς μήνες λειτουργήσαμε τον χώρο μας ως στέκι στο οποίο ο καθένας και η κάθε μια μπορούσε να περάσει, όπως και έγινε, να κάτσει να πιεί ένα καφέ μαζί μας και να συζητήσει για τα προβλήματα και τις αγωνίες αυτού του τόπου.
Στους οκτώ αυτούς μήνες, επειδή πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός είναι μια βασική κοινωνική παράμετρος, διοργανώσαμε κοντά στις είκοσι κινηματογραφικές προβολές με ταινίες άλλοτε κινηματογραφικού ενδιαφέροντος άλλοτε κινηματικής επικαιρότητας και συζητήσαμε για όλα αυτά.
Στους οκτώ αυτούς μήνες το Στέκι παρενέβη σε σημαντικά γεγονότα και συναντήθηκε με την κοινωνία και τους εργαζόμενους στη Δάφνη και τον Υμηττό.
Οι οκτώ μήνες αυτοί για μας ήταν μόνο μια μικρή αρχή. Ήδη έχουμε προγραμματίσει το επόμενο χρονικό διάστημα ακόμη πιο έντονα, ακόμα πιο συχνά να συνεχίσουμε τις παρεμβάσεις μας ενάντια στα οικονομικά μέτρα που συνεχίζουν με αυξανόμενο ρυθμό να πλήττουν τα λαϊκά στρώματα και την κοινωνία ευρύτερα, ενάντια στην προσπάθεια ξεπουλήματος από την κυβέρνηση της έκτασης της ΠΥΡΚΑΛ, αλλά και κάθε ελεύθερου χώρου, για να ικανοποιηθούν οι αδηφάγες απαιτήσεις του μνημονίου, ενάντια σε κάθε τι που επιφυλάσσουν οι άλλοι για μας χωρίς εμάς. Και βέβαια θα εντείνουμε τις πολιτιστικές μας παρεμβάσεις μιας και ο άνθρωπος εκτός από ψωμί έχει ανάγκη και τον πολιτισμό.

Στο κλείσιμο των οκτώ αυτών μηνών αποφασίσαμε να διοργανώσουμε μια κεντρική εκδήλωση έξω από τα γραφεία του Στεκιού μας και να δώσουμε το βήμα στους κατοίκους της Κερατέας που δίνουν το λαμπρό παράδειγμα του αγώνα, εδώ και τέσσερις μήνες.

Γιατί εδώ και τέσσερις μήνες οι κάτοικοι της Κερατέας αντιστέκονται στην επιλογή της κεντρικής εξουσίας να δημιουργήσει εργοστάσιο ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Ενός ΧΥΤΑ ήδη ξεπερασμένου τεχνολογικά σε ευρωπαϊκές χώρες, σε μια λογική που εξυπηρετεί τα κέρδη του μεγαλοεργολάβου που θα αναλάβει τη διαχείρισή του, ενός ΧΥΤΑ ο οποίος θα υποδέχεται τα σκουπίδια ολόκληρου του λεκανοπεδίου μεταμορφώνοντας την Κερατέα σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο.
Εδώ και τέσσερις μήνες οι κάτοικοι της Κερατέας αντιστέκονται ενάντια στις δεκάδες διμοιρίες των ΜΑΤ που επί εικοσιτετραώρου βάσεως του υπουργείο δήθεν προστασίας του πολίτη έχει εγκαταστήσει στην περιοχή τους. Αντιστέκονται ενάντια στα χιλιάδες χημικά που πνίγουν σχεδόν καθημερινά την πόλη τους, ενάντια στις βιαιοπραγίες και τη βαρβαρότητα που δείχνουν τα σώματα καταστολής, ενάντια στις εισβολές ακόμα και μέσα στις αυλές και στα σπίτια τους.
Εδώ και τέσσερις μήνες οι κάτοικοι της Κερατέας υπερασπίζονται όχι μόνο την υγεία τους αλλά και το οικολογικό και αρχαιολογικό πλούτο της περιοχής. Μιας και ο αγώνας τους είναι αγώνας ενάντια στην οικολογική υποβάθμιση του οικοσυστήματος της περιοχής αλλά και υπέρ της διατήρησης του αρχαιολογικού χώρου του Οβριοκάστρου το οποίο σκοπεύουν να εξαφανίσουν στο βωμό του κέρδους.
Εδώ και τέσσερις μήνες οι κάτοικοι της Κερατέας υπερασπίζουν την αξιοπρέπειά τους μη δεχόμενοι να υποταγούν στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης , μη δεχόμενοι να γίνουν απλά νούμερα στους καπιταλιστικούς σχεδιασμούς των μεγαλοσυμφερόντων.
Εδώ και τέσσερις μήνες οι κάτοικοι της Κερατέας έξω και πέρα από κομματικούς διαχωρισμούς, ενώμενοι σαν μια ζωντανή κοινότητα, συναντιούνται, συζητούν και προτείνουν λύσεις για το ζήτημα της διαχείρισης των σκουπιδιών δίνοντας ένα απτό παράδειγμα ενεργούς πολιτικά κοινωνίας.
Εδώ και τέσσερις μήνες οι κάτοικοι της Κερατέας αποτελούν παράδειγμα και υπόδειγμα αγώνα, είναι ταυτόχρονα το Μεσολόγγι και η Παλαιστίνη του 21ου αιώνα στη χώρα μας.
Και σε αυτούς τους κατοίκους θα θέλαμε να δώσουμε τώρα το λόγο.

Διαβάστε περισσότερα!

ΚΕΡΑΤΕΑ: Εκδήλωση Αλληλεγγύης την Δευτέρα 18 Απριλίου και ώρα 7:30 μ.μ. στο κεντρικό ΚΑΠΗ της Δάφνης

Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται 4 μήνες αντίστασης των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην εγκατάσταση ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Το Στέκι της Χαραυγής , πιστεύει ότι ο αγώνας της Κερατέας αποτελεί σημείο αιχμής του λαϊκού κινήματος στην αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση. Έτσι έχει ταχθεί αλληλέγγυο στον καθημερινό αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι απέναντι στις δυνάμεις των ΜΑΤ.

Έχει ήδη διοργανώσει δύο εκδηλώσεις-προβολές συμπαράστασης (με ταινίες όπως: Πετροχημικά - Οι καθεδρικές της ερήμου και ΚΥΤ - Κινητοποιήσεις υπερυψηλής τάσης με θέμα τις αντιστάσεις των τοπικών κοινωνιών του Νεοχωρίου και της Ηλιούπολης-Αργυρούπολης). Κλείνοντας τον πρώτο κύκλο αλληλεγγύης διοργανώνει κεντρική εκδήλωση συμπαράστασης την Δευτέρα 18 Απριλίου και ώρα 7:30 μ.μ. στο κεντρικό ΚΑΠΗ της Δάφνης, Βύρωνος και Αλεξάνδρας, (Αγ.Βαρβάρα). Στην εκδήλωση θα προβληθεί ταινία απο τον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας και θα ακολουθήσει συζήτηση με μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα κατά του ΧΥΤΑ. Η συμπαράστασή σας είναι ευπρόσδεκτη.

Διαβάστε περισσότερα!

Ψήφισμα Συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας

Το Στέκι της Χαραυγής παραβρέθηκε στο τριήμερο αλληλεγγύης art resistance που διοργανώθηκε το περασμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο στην Κερατέα. Μετέφερε μάλιστα τη συμπαράστασή του στον αγώνα των κατοίκων με το ακόλουθο ψήφισμα:

Αλληλεγγύη για Κερατέα από το Στέκι της Χαραυγής
Συμπληρώνονται τέσσερις μήνες από τη στιγμή που ο λαός της Κερατέας ξεσηκώθηκε σύσσωμος.Τέσσερις μήνες τώρα παλεύετε για να μη γίνει η πόλη σας σκουπιδότοπος και η ζωή σας να μην υποβαθμιστεί ακόμα περισσότερο.
Ένας ξεσηκωμός πρωτόγνωρος που τον διακρίνει ο δυναμισμός και η μαζικότητα, που εμπνέει και παραδειγματίζει κάθε αγώνα του λαού μας, ενάντια στη συνολικότερη αντιλαϊκή επίθεση που δέχεται.
Το σύστημα και ειδικά η κυβέρνηση με τους φανατισμένους πραιτωριανούς της έχει εξαντλήσει κάθε όριο βίας και τρομοκρατίας εναντίον σας, στην προσπάθεια να περάσει το αντιδραστικό σχέδιό της για τη χωματερή.
Μαθαίνουμε καθημερινά, παρ' όλη την προσπάθεια στρέβλωσης και
απόκρυψης των πραγματικών γεγονότων από τα ΜΜΕ, το «εθνικό έργο» που
παράγει η κυβέρνηση στην περιοχή σας, με πρόσφατη τη δολοφονική επίθεση
των ΜΑΤ στις 30/3/2011.
Το «Στέκι της ΧΑΡΑΥΓΗΣ», συλλογικότητα που δημιουργήθηκε στο Δήμο
μας ΔΑΦΝΗΣ-ΥΜΗΤΤΟΥ τους τελευταίους εφτά μήνες, για την προώθηση
δραστηριοτήτων πολιτισμού και δράσης, καταγγέλει αποφασιστικά την
κυβερνητική αδιαλλαξία, τη συκοφάντηση του αγώνα σας και την κρατική
τρομοκρατία εις βάρος σας. Στέκεται αλληλέγγυο στο δίκαιο αγώνα σας, που
με αυτοθυσία, αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία αντιμετωπίζει την κρατική καταστολή και παίρνει πρωτοβουλία να οργανώσει στο αμέσως επόμενο διάστημα, εκδήλωση-συζήτηση για την ενημέρωση των δημοτών μας.

Διαβάστε περισσότερα!

Συζήτηση στον Βύρωνα

Διαβάστε περισσότερα!

“Κ.Υ.Τ. : Κινητοποίηση Υπερυψηλής Τάσης ”

Το Στέκι της Χαραυγής συνεχίζει το κινηματογραφικό αφιέρωμα σε κινητοποιήσεις κατοίκων οι οποίοι υπερασπίζονται  το δίκιο τους απέναντι στις αυθαιρεσίες της κεντρικής εξουσίας. Το αφιέρωμα αυτό γίνεται σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας οι οποίοι εδώ και τέσσερις μήνες διεκδικούν την απόσυρση  της απόφασης εγκατάστασης του ΧΥΤΑ στην περιοχή τους , κόντρα στην πρωτοφανή καταστολή που επιδεικνύει η κυβέρνηση με τα ΜΑΤ.


Έτσι τη Δευτέρα αυτή 11 Απριλίου και ώρα 8:00 μ.μ. θα προβληθεί η ταινία “Κ.Υ.Τ. : Κινητοποίηση Υπερυψηλής Τάσης ”  Του Μάριου Νότα (2004).

Χρονικό των αγώνων των κατοίκων της Ηλιούπολης
και της Αργυρούπολης ενάντια στην εγκατάσταση
Κέντρου Υπερυψηλής Τάσης (ΚΥΤ) της ΔΕΗ στον Υμηττό.

Διαβάστε περισσότερα!

“Πετροχημικά – οι καθεδρικές της ερήμου”

Διαβάστε περισσότερα!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ!!!

Συνεχίζεται για 111η μέρα ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην εγκατάσταση ΧΥΤΥ στην περιοχή. Άλλες τόσες ημέρες συνεχίζεται και η τρομοκράτησή τους από τις δυνάμεις των ΜΑΤ οι οποίες λειτουργούν ως στρατός κατοχής. Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο των κατοίκων ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ενημέρωση για τα πρόσφατα επεισόδια:

Επίθεση από διμοιρία των ΜΑΤ που σταθμεύουν στην περιοχή του Οβριοκάστρου δέχθηκαν λίγο μετά τις 3 και μισή τη νύχτα 8 άτομα τα οποία βρίσκονταν ως ομάδα περιφρούρησης στο μπλόκο του Λαυρίου. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των πολιτών της Λαυρεωτικής, περίπου 25 αστυνομικοί των ΜΑΤ που έφτασαν με λεωφορείο της ΕΛ.ΑΣ. εισέβαλαν ουρλιάζοντας στα δύο προκατασκευασμένα κιόσκια και άρχισαν με απίστευτα βίαιο τρόπο να ξυλοκοπούν τους κατοίκους, ηλικιωμένους στο σύνολό τους, ενώ προκάλεσαν σημαντικές υλικές ζημιές στο μπλόκο. Σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, οι αστυνομικοί τους οδήγησαν όλους σε ένα ξύλινο παράπηγμα που λειτουργεί ως κυλικείο και έμπαιναν μέσα δύο – δύο για να εκτονώσουν την οργή τους στα σώματα των κατοίκων. Ο ένας από τους κατοίκους του Λαυρίου, λίγο έλειψε να πάθει ανακοπή καθώς αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά του. Όταν αποχώρησαν οι αστυνομικοί, οι 8 τραυματίες κάλεσαν σε βοήθεια και μεταφέρθηκαν στο κέντρο υγείας για να τους παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Διαβάστε περισσότερα!